Wielki konstrukcje III Rzeszy

Po przejęciu władzy w 1933 r. Hitler przekształca swoje alpejskie zacisze w sennej dzielnicy Obersalzberg w Bawarii w ogromną rezydencję zwaną Berghof. Obszar ten przyciąga najpotężniejszych nazistów, a Berghof Hitlera staje się wizytówką Rzeszy. Dzięki pomocy najbardziej zaufanego asystenta Martina Bormanna, Obersalzberg szybko przekształca się w warownię Hitlera. Staje się on domem dla 2000 żołnierzy SS i jest chroniony przez zaawansowany system bezpieczeństwa. Wysoko nad Berghofem, na szczycie mierzącej ponad 1800 metrów góry Kehlstein, Bormann buduje Orle Gniazdo – wystawną herbaciarnię, zaprojektowaną przez Hitlera do przyjmowania gości i dygnitarzy. W bezpiecznym Obersalzbergu wiara Hitlera w siebie rośnie ponad miarę, a on sam staje się coraz bardziej oderwany od rzeczywistości. To właśnie w swoim ukochanym Berghof, w otoczeniu zapierającej dech w piersiach scenerii, obmyśla najokrutniejsze plany w historii. Jednak w miarę jak wojna Hitlera się załamuje, a alianckie bombowce zwiększają swój zasięg, Obersalzberg staje się zagrożony. Bormann zwiększa obronę wokół Obersalzbergu, ale schodzi też głęboko pod ziemię. Na okolicznych szczytach rozmieszczono działa przeciwlotnicze, a pod Obersalzbergiem wykopano ośmiokilometrowy labirynt bunkrów i tuneli, łączący Berghof z domami elity wewnętrznego kręgu Hitlera. Są w pełni wyposażone, aby Hitler mógł kierować krajem nawet w razie ataku. Jednak przez ostatnie sześć miesięcy wojny Hitler jest daleko od bezpiecznego schronienia w Obersalzbergu. Gdy Armia Czerwona zbliża się do Berlina, on zaszywa się w swoim bunkrze. Nie decyduje się na ucieczkę w bezpieczne miejsce, jakim jest jego alpejskie schronienie. 25 kwietnia 1945 r. RAF bombarduje i niszczy Obersalzberg, ale osoby znajdujące się w bunkrach w większości przeżyły bez szwanku. Orle Gniazdo pozostało nienaruszone i stoi do dziś, przypominając o potędze, jaką niegdyś posiadał Obersalzberg.

W czerwcu 1940 r. naziści wylądowali na brytyjskiej ziemi. Wyspy Normandzkie, terytorium brytyjskie od XI wieku, są pod okupacją niemiecką. Hitler zaczyna mieć obsesję na punkcie utrzymania kontroli nad tym małym zakątkiem Wielkiej Brytanii i nakazuje budowę jednych z najbardziej ufortyfikowanych obiektów w Trzeciej Rzeszy.

W pierwszych latach II wojny światowej hitlerowskie Niemcy miażdżą swoich wrogów serią błyskawicznych ofensyw. Na określenie tego niesamowitego pasma sukcesów powstało nowe słowo – „Blitzkrieg” czyli „Wojna błyskawiczna”. Niezwykłe ruiny rozsiane po całej Europie opowiadają historię rewolucji w taktyce i uzbrojeniu, która niemal dała Hitlerowi szansę na stworzenie Tysiącletniej Rzeszy.

W pierwszych trzech latach II wojny światowej niemiecki U-boot jest plagą alianckiego transportu na Atlantyku. U-boot, szybszy na powierzchni od statków handlowych i zdolny do zanurzenia, może z łatwością przechytrzać konwoje i przeprowadzić ataki z zaskoczenia. Po I wojnie światowej traktat wersalski zabraniał Niemcom budowy U-bootów, ale gdy Hitler dochodzi do władzy, renegocjuje umowę i rozpoczyna program budowy. Do wybuchu wojny we wrześniu 1939 r. Niemcy mają już 57 U-bootów. Dowódca okrętów podwodnych kontradmirał Karl Doenitz nalega na więcej. Hitler chętnie się zgadza, widząc w U-boocie klucz do zniszczenia konwojów dostarczających zaopatrzenie do Wielkiej Brytanii, co zmusi kraj do poddania się z głodu.

W 1934 r. Japończycy rozpoczynają prace nad Yamato, najpotężniejszym pancernikiem w historii. Japonia jest zdeterminowana, by zachować kontrolę na Pacyfiku, więc buduje okręt o 30% większy niż wszystko, czym dysponują jej wrogowie. Budowa odbywa się w absolutnej tajemnicy, Japończycy dokładają wszelkich starań, aby żaden szczegół nie wyszedł na jaw. W ukrytym na wyspie ośrodku powstają działa o długości ponad 20 metrów. Są w stanie wystrzelić pociski o masie prawie 1,5 tony na odległość 40 kilometrów, przewyższając wszystkie okręty aliantów. W miarę jak zmienia się zagrożenie dla żeglugi, Yamato zostaje doposażony w sto dział przeciwlotniczych i wyrusza do walki na Okinawie, co ostatecznie staje się misją samobójczą. To historia pływającej fortecy, Yamato, największego w historii pancernika mocarstw osi i świata.

Kwiecień 1945 r. Fala wojny na Pacyfiku przechyliła się całkowicie przeciwko siłom Cesarskiej Japonii. W zaciętej i brutalnej kampanii Amerykanie zdobywają kolejne wyspy, wygrywają bitwę za bitwą, szybko zmierzając do ostatecznego celu, czyli inwazji na Japonię. Japończycy decydują jednak, że wyspa Okinawa będzie ich ostatnim bastionem obrony. Jest to kluczowe strategiczne miejsce dla Amerykanów, ale Japończycy będą bronić swojego terytorium za wszelką cenę. Wyciągając wnioski z poprzedniej katastrofalnej obrony wysp, japońscy generałowie opracowują radykalny plan. Zamiast stawić czoła wojskom amerykańskim na plażach wyspy, postanawiają zbudować sieć umocnień i tuneli w głębi lądu, tworząc niszczycielskie pole bitwy dla wojsk amerykańskich. W rezultacie dochodzi do najkrwawszej bitwy w kampanii na Pacyfiku, w której obie strony stoczyły jedne z najbrutalniejszych walk XX wieku. W jej wyniku ginie ponad 77 000 japońskich żołnierzy i 150 000 okinawskich cywilów. Walki trwają ponad dziesięć tygodni, ale w końcu Amerykanie zdobywają wyspę. Bitwa o Okinawę pozostawia jednak po sobie jeszcze jedną, straszliwą spuściznę – determinacja, z jaką Japończycy prowadzą obronę, przekonuje prezydenta Harry’ego S. Trumana, że inwazja na Japonię będzie jeszcze bardziej krwawa, dlatego decyduje się on zrzucić nie jedną, lecz dwie bomby atomowe na miasta Hiroszima i Nagasaki. Dopiero wtedy Japończycy się poddają.