Το υπερφρούριο των Ιαπώνων

Σ3, Ε6: Απρίλιος 1945. Ο πόλεμος στον Ειρηνικό έχει πλέον πάρει άσχημη τροπή για τις δυνάμεις της ιμπεριαλιστικής Ιαπωνίας. Μέσα από μια σκληρή και βάναυση εκστρατεία στα νησιά, οι Αμερικανοί κερδίζουν τη μια μάχη μετά την άλλη και πλησιάζουν όλο και πιο κοντά στην επίτευξη του στόχου τους να εισβάλουν στην ενδοχώρα της Ιαπωνίας. Όμως, οι Ιάπωνες αποφασίζουν ότι το νησί της Οκινάουα θα αποτελέσει το τελευταίο προπύργιο της άμυνάς τους. Πρόκειται για μια στρατηγική τοποθεσία για τους Αμερικανούς, όμως οι Ιάπωνες θα υπερασπιστούν τα εδάφη τους πάση θυσία. Έχοντας μάθει από τα λάθη του παρελθόντος, οι Ιάπωνες στρατηγοί καταστρώνουν ένα πρωτοποριακό σχέδιο. Αντί να αντιμετωπίσουν κατά μέτωπο τα αμερικανικά στρατεύματα στις παραλίες του νησιού, αποφασίζουν να κατασκευάσουν ένα δίκτυο από αμυντικές γραμμές και σήραγγες δημιουργώντας ένα τρομακτικά φονικό έδαφος για τα αμερικανικά στρατεύματα. Αυτό που ακολουθεί αποτελεί την πιο αιματηρή μάχη στην εκστρατεία του Ειρηνικού, με μερικές από τις πιο άγριες εχθροπραξίες του 20ού αιώνα και από τις δύο πλευρές. Πάνω από 77.000 Ιάπωνες στρατιώτες και 150.000 άμαχοι πολίτες της Οκινάουα είναι ο τραγικός απολογισμός. Μετά από δέκα εβδομάδες εχθροπραξιών, οι Αμερικανοί τελικά καταλαμβάνουν το νησί. Ωστόσο, η μάχη της Οκινάουα έχει άλλο ένα φρικιαστικό επακόλουθο. Η σθεναρή αντίσταση των Ιαπώνων πείθει τον πρόεδρο Χάρι Τρούμαν ότι η εισβολή στην ενδοχώρα της Ιαπωνίας θα είναι ακόμα πιο αιματηρή και έτσι αποφασίζει να ρίξει δύο ατομικές βόμβες στις πόλεις Χιροσίμα και Ναγκασάκι. Μόνο τότε οι Ιάπωνες αποφασίζουν να παραδοθούν.