Η Αετοφωλιά

Σ3, Ε1: Όταν ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία το 1933, μετέτρεψε το καταφύγιό του στην ήσυχη συνοικία Όμπερζαλτσμπεργκ των βαυαρικών Άλπεων στην τεράστια έπαυλη Μπέργκχοφ. Η περιοχή προσελκύει τους πιο ισχυρούς Ναζί και το Μπέργκχοφ αποτελεί σύμβολο του Ράιχ. Με τη βοήθεια του πιο έμπιστου βοηθού του, Μάρτιν Μπόρμαν, το Όμπερζαλτσμπεργκ σύντομα μετατρέπεται στο προσωπικό οχυρωμένο φέουδο του Χίτλερ. Φιλοξενεί 2.000 στρατιώτες SS και προστατεύεται από ένα σύστημα ασφαλείας υψηλού επιπέδου. Στην κορυφή του όρους Κέλσταϊν σε ύψος 1.800 μέτρων, ο Μπόρμαν χτίζει την Αετοφωλιά, έναν πολυτελή χώρο όπου ο Χίτλερ ψυχαγωγούσε τους καλεσμένους και τους αξιωματούχους του. Μέσα στην ασφάλεια του Όμπερζαλτσμπεργκ, ο Χίτλερ αρχίζει να νιώθει υπερβολική αυτοπεποίθηση και και χάνει όλο και περισσότερο την επαφή με την πραγματικότητα. Στο πολυαγαπημένο του Μπέργκχοφ και το μαγευτικό τοπίο του, καταστρώνει τα πιο φρικαλέα σχέδια στην ιστορία. Όμως, καθώς ο πόλεμος του Χίτλερ πλησιάζει στο τέλος του και οι βομβιστικές επιθέσεις των Συμμάχων αυξάνονται, το Όμπερζαλτσμπεργκ απειλείται. Ο Μπόρμαν αυξάνει τις άμυνες γύρω από το Όμπερζαλτσμπεργκ και συνάμα φτάνει βαθιά κάτω από το έδαφος. Αντιαεροπορικά πυροβόλα τοποθετούνται στις γύρω βουνοκορφές και ένας λαβύρινθος οκτώ χιλιομέτρων από καταφύγια και σήραγγες δημιουργείται κάτω από το Όμπερζαλτσμπεργκ συνδέοντας το Μπέργκχοφ με τις κατοικίες του εσωτερικού κύκλου του Χίτλερ. Είναι πλήρως εξοπλισμένες ώστε να επιτρέπουν στον Χίτλερ να διοικεί τη χώρα ακόμα και αν δέχεται επίθεση. Ωστόσο, τους τελευταίους έξι μήνες του πολέμου, ο Χίτλερ βρίσκεται μακριά από το ασφαλές καταφύγιο του Όμπερζαλτσμπεργκ. Καθώς ο Κόκκινος Στρατός πλησιάζει στο Βερολίνο, εκείνος παραμένει κρυμμένος εκεί και επιλέγει να μην τρέξει στην ασφάλεια του αλπικού καταφυγίου του. Στις 25 Απριλίου του 1945, η Βρετανική Βασιλική Αεροπορία βομβαρδίζει το Όμπερζαλτσμπεργκ και το καταστρέφει ολοσχερώς, αλλά όσοι βρίσκονται στα καταφύγια παραμένουν ως επί το πλείστον αλώβητοι. Η Αετοφωλιά υπάρχει μέχρι και σήμερα και αποτελεί μια υπενθύμιση της ισχύος που είχε κάποτε το Όμπερζαλτσμπεργκ.